او که شعرهایَت را خونی کرد و قَلَمَت را تکه تکه، شعرهایِ دیگری و دیگران را میسِتایید. و از آزادگی و آزادیِ آنها و اشعارِ آنها، بیشتر از شادمانیِ قلبِ تو، شادمان میگشت.او که تمامِ تو را در بَند کرده بو

ئامانج، گەر ئازادی بێ، عەشقیش دەبێ لە بیر بکرێت. (سارۆ بەھرامی)

رسالت، گـَر آزادى باشد، از عشق هم بايد گـُذشت. (سارو بهرامى)

قلبِ بَنَفش،

از آنِ من است. كه "باد آوَرده را باد ميبَرَد"، عزيزم.

پيراهنِ قَهوه اى َش، از دَستانَم، لَغزيد. و او، آنرا از من رُبود. پيراهنِ قهوه اى َش، چونان اَبرِ نرمِ سپيدِ در آسمان خوابيده اى بود، كه اَبرِ سياهى بَر او غُرّيد ُ باريد و تمامَش كرد. و او هيچ نشانه اى بَر آسْمانِ قلبَم جاىْ نگذاشت. كه در بوييدنَش، چونان طفلِ دوساله ىِ از پستانِ مادَر حرام گشته، ماندَم.

به همين سادگى.

توىِ مترو ايستاده بودَم. معمولا هميشه ايستاده ام. خَسته بودَم. اما هَر چِقدر هم خَسته باشَم، هميشه تمامِ دستفروشهاىِ مترو را مينِگَرَم و گوشِشان ميدَهَم. زنانِ جوان، ميانسال، مُسِن. مَردانِ جوان، ميا

آدَمها، همانزمان كه دوستَت دارَند، تَصميم ميگيرَند دوستَت نداشته باشَند. اما چيزى نِميگويَند. آنقَدر نِشانَت ميدَهند، تا كسى كه رفتَن را بَرميگُزينَد، تو باشى. و "او" ىِ تان، شبها با خيالى آسوده، سَر